دنیای خواب

روز پدر

2nyayekhab — Tue, 15 Jul 2008 21:18:18 GMT

سلام

ولادت حضرت علی ( ع ) و روز پدر به همه پدرا و پدرای آینده مبارک مبارک

امیدوارم که همه پدرا ۱۰۰۰ ساله بشن و همیشه سلامت باشن.

بابا جون جون جونم روز تو خیلی خیلی مبارک من

دیوونتم بابایی گلم

زندگی نامه

2nyayekhab — Fri, 27 Jun 2008 18:31:18 GMT

سلام . امیدوارم هر جا که هستین خوب و خوش باشین. این پستم یه جور زندگی نامه از خودمه.

اسارتگاه شوم

در جواني ره گشتم كه جويم زندگاني را ،‌نجستم زندگاني را فنا كردم جواني را. اي كه نشستي اون بالا گوش كن. اي خدا مي گم چه عذابيه به دنيا اومدن . اون روزا تقريبا ثانيه هاي آخر تولد طبيعت و شروع اولين نواهاي مرگ طبيعت بود كه من اون زاده غم قدم به اين دنيا گذاشتم و اولين حرفي كه زدم با نواي گريه شروع شد. آري اولين آهنگي كه آن طفل پاك زد آهنگ غم بود. اما دريغا كه سهم تو اولين طرح غم ، درد و بي اعتنايي بود. چون آهنگ من در بين شلوغي خنده ها و شادي ها گم شده بود. آري من تو آخرين روزاي دلگير زمستان از غم مادري مهربان متولد شدم و خود را در بين كساني ديدم كه شبيه من ، با حرف هاي نگفته و رازهاي مدفون كرده بر صفحه دل هاشانو چشماني كه مي رفتند تا به دل ابري آسمان بپيوندند و ببارند و در اوج هق هق گريه هاشان تبريك گويند اين تولد شوم را و در آن ميان زني مهربان همچنان كه مرا در آغوش داشت ، گفت :‌بر تو مبارك باشد اين اسارت اي طفل كوچك و تشكر تو بر آن خالق يكتا همان اشك نخستينت بود. آري من اشتباه نمي كردم. او تبريك مي گفت اسارت طفلي ديگر به اين اسارتگاه شوم را سپس با صدايي زيبا و مهربان آرام در گوش من گفت : تو اولين قرباني اين اسارتگاه نيستي بلكه تو تنها يكي هستي از هزاران مانند همان يك قطره در بين امواج دريا ، پس آرام گير اي طقل زيبا كه بايد آغاز كني راهي پس پر فراز و نشيب . آري بخواب اي طفل زيبا و آن روز چه نازيبا گذشت و من باور مي كردم كه من هستم و بايد باشم و بايد ببينم تمام آن كابوس هاي وحشتناك را. آري من محكوم به موندن بودم و راه گريز هم نداشتم. پس به ناچار باور كردم كابوس بودن را.بعد از آن روز خواستم دنيا را زيبا ببينم كه نبود و خواستم دل به موندن خورشيد بدم اما بازم نشد آخه هر روز غروب من را تنها مي گذاشت و مي رفت و باز دل من مي گرفت و من براي اينكه نبينم كه خورشيد رفته و من رو تنها گذاشته چشمامو مي بستم و تا صبح با اين ترس كه اگر صبح بيدار بشم و ببينم كه اون پيش من برنگشته شب رو سحر مي كردم و همين كه چشمامو باز مي كردم و اون قشنگ مو طلايي رو تو آسمون مي ديدم تمام غم هامو فراموش مي كردم و مي رفتم تا بهش سلام بدم و ازش بخوام كه ديگه هيچ جا و هيچ وقت من رو تنها نزاره و اون به من مي گفت : اگه من هر روز غروب از پيش تو مي روم و غروب مي كنم در مقابل در همان زمان در سرزمين ديگري طلوع مي كنم شايد خنده هاي معصومانه كودكان آن سرزمين شوم . بعد از آن روز ديگر هيچ وقت از رفتن موطلايي ناراحت نشدم و با آغوش باز هر روز به استقبال غروب مي رفتم و شبها دست در آغوش يك آرزوي زيبا به خواب مي رفتم و من ديگر حواسم به كوچ روزها و گذر زمان نبود و وقتي به خودم آمدم سالها از آن روز تولد گذشته بود و زيباترين و معصومانه ترين روياهاي كودكانه ام در گذر زمان محو شده بود. انگار باز زمان تجربه اي جديد از درس هاي زندگي در اسارتگاه رسيده بودو زيرا دگر نه نشاني از آن نوازش هاي كودكانه و آن نگاه هاي مهربان بود. و نه آغوش گرمي به نوميد اميد و آسايش باشد. اين بود كه براي دومين بار اشك هايم را ببدرقه خاطرات شيرين كودكيم كردم. و به دور از آن نگاه هاي مهربان آن ها را در گورستان سرد خاطراتم دفن كردم. و قسم خوردم كه ديگر اشكي براي گذشته ام نريزم و به جنگ سرنوشت بروم و اين بود كه از خاطرات پاك و معصوم كودكيم خداحافظي كردم و به استقبال آينده رفتم. آري من با كوله باري از اميد و آرزو قدم به راه پر پيچ و خم عشق گذاشتم . چون در آغاز خلقت به ما گفتند به تو اشرف مخلوقاتي ، صاحب دل ، فرمانرواي عقل. اما اي كاش قبل از اين سفر فهميده بودم كه زندگي همچون زندان سرد كينه ها ست. بازم ميگم اي كه نشستي اون بالا گوش كن ديري است اسير شب و آشوب شمايم سرگشته و درمانده و مصلوب شمايم. ديروز دو دستم به تماشاي افق بود و امروز اين چنين لگد كوب شمايم. با هلهله ها پا بكوبيد و بچرخيد امروز كه بازيچه مصلوب شمايم !! ... آري مي خوام برات بگم خدا . مي خوام براش بگي. راز غم اين اسير زاده غم را . حال در آغاز اي سفر بگذاريد برايتان بگويم من و شما درمياني مردماني زندگي مي كنيم كه عشق را گناه و عاشق را گناهكاري غير قابل بخشايش مي پندارند. اين بود كه از خاطرات دوران كودكيم خداحافظي كردم و به آينده پيوستم تا شايد در كوچه بس كوچه هاي اين اسرتگاه خاكي پيدا كنم آن غريب ره گم كرده را.

آري براستي من آمده بودم تا پيدا كنم او را – آن مهربان يار را- هنوز به خاطر دارم آن نگاه را . آري همان نگاه كه من را به سر حد جنون برد. و چه آرام و زيبا در گوش من نجوا كرد معني عشق و دلدادگي را . آري او آنروز از روزهايي گفت كه پاياني نداشت. آري از دنيايي گفت كه اسارت نداشت و باز اين بار هم دل چه ساده و راحت براي بار دوم قبول كرد قانون اسارت را . و سپس او آرام در زير گوش من گفت كه هرگز تنهايت نخواهم گذاشت و آنگاه چشم موزي زندگي چه نازيبا به ميثاق عهد ما خنديد و گفت روزهايي را نشانتان خواهم داد كه هر لحظه از انتظار هزاران هزار بار آرزوي مرگ كنيد . اون غريبه چه ساده به اين حرف خنديد . اما انگار اون نگاه موذي درست مي گفت آخه اون غريبه خيلي بي صداتر از اومدنش اين دل سر گشته رو تنها گذاشت و رفت . تازه اون موقع بود كه معني انتظار رو فهميدم . انتظار خود مرگ . انتظار يعني هر لحظه هزاران بار مردن و دوباره زنده شدن براي مرگي دوباره. آري مردن و زنده شدنبراي رسيدن به لحظه ديدار . براي ديدن آن مهربان يار. همون يار مهربون كه فقط صورتك مهرباني و عشق را بر چهره دارد و ذره اي از اون محبت را در دل سنگيش ندارد. همه چي چه حال و هواي ديگري داشت از يك طرف انگار زمان تجربه درس و قانون جديد بود و از طرف ديگر دلم گواهي مي داد كه لحظه هاي انتظار دارن تموم مي شن. آره من اشتباه نكرده بودم اون همون راهزن بهترين لحظه هاي زندگيم بود. .قتي كه ديدمش زجرهاي لحظات نازيباي انتظار را به قافله فراموشي سپردم و خواستم در بين تمام التماس ها و گريه هايم به او بگ.يم مرو من بي تو مي ميرم. و او در ميان هق هق گريه هايم خنديد و گفت : بياموز اين درس آخر را اي نازنين ساده دل . زندگي در اين محنتگاه و اسارتگاه با قانون جدايي پايان مي پذيرد و به گذشته مي پيوندد . آري اي ساده دل بياموز كه اين دنيا پر از درپاي مردماني نسيت كه همچنان كه تو را مي پرستند در ذهن حلقه دار تو را مي بافند و من ندانستم كه در آن لحظه خواب بودم يا بيدار از خدا خواستم كه چيزهايي كه مي بينم و مي شنوم كابوسي باشد كه با باز كردن چشمانم پايان گيرد. اما نه انگار اين درس حقيقت داشت . پس من در آن لحظه آموختم رسم اين اسارتگاه را كه همان قدر كه زندگي دروغه عشق هم دروغه . سرابه . جنونه . فريبه. در آن لحظه چه سخت شكستم به قيمت مرگ غرورم اما نه اين بار گريه نكردم ناله نكردم بلكه زبان بر بستم . در اوج شكستن از خدا خواستم بشكن مرا جاويد دار او را . آري همان غريبه اي كه دل از من ربود . در كوچه سرد و ظلمتكده شب مرا رها كرد و رفت . از تو مي خواهم او را جاويددار و سعادتمند گردان . آري من آنروز در بين مردماني خود را ديدم از جنس خود . اما اي كاش آنروز هرگز چشم باز نكرده بودو . اي كاش هيچ گاه خورشيد بر صفحه دلم غروب نمي كرد . اي كاش هيچ يك از اين درس هاي محنتگاه غم را نياموخته بودم . اي كاش هرگز آن غريبه را نديده بودم و اين بار از تو مي خواهم به من اين شكسته دل گوش كني . من آموختم اين درس آخر را به بهاي سنگين . آري من در آموختن آخرين درس ،‌پس دادن آخرين امتحان شكستم اما بي صدا . بي صداتر از آمدن آن غريبه در مسير زندگي ام و هرگز فراموش نخواهم كرد اين مقصد تلخ جدايي را آن كابوس مرگ را . اي مهربانترين يار، من روزي به قافله فراموشي خواهم پيوست و در گذر زمان از ياد خواهم رفت . انگار نه انگار كه يك روز هم آري حتي يك روز اسير اين اسارتگاه بودم . اما بدان هرگز فراموش نخواهم كرد روز خاكستر شدن آتش عطش عشق آتشينت اي مهربانترين نا مهربانم . فراموش نخوام كرد آن زمزمه هاي عاشقانه ات ،‌آن نگاه مهربانت را . ولي اين را بدان كه اگر از اين لحظه جدايي به بعد من لحظه اي نفس كشيدم به ياد آنروزها بود ،‌به ياد آن لحظه هاي زيبا كه بودي و من بودم و عشق و جنون . آره اي مهربانترين نا مهربانم پرندگان خيالم دوباره حيرانند اسير دست حوادث ، اسير توفانند. .براي خواندن آواز آسمان دگر آسمان را نيز مناسب نمي دانند . نمي دانم چرا پرندگان خيالم از كلاغ پر شده اند. آره كلاغ هاي مهاجم ناخوانده مهمان دلم شده اند . چه روزگار عجيبيه غريبه به من بگو آيا هميشه اينگونه بوده ؟ شب زده ها پشت روز پنهان بوده اند ؟ هميشه رسم اسارتگاه همين بوده ؟‌من اير دل ، اسير قانون اين اسارتگاه ، من قرباني تو ، قرباني همه قربانيان طرح عظيم خلقت . اما باكي نيست ازين بودن . ازين رفتن كه تا حالا رسم اين دنيا همين بوده اي غريبه . پس بيا به جاي اون زمزمه هاي عاشقانه با هم بخوانيم تو كوچجه پس كوچه هاي غم گرفته اين محنتگاه غم : دير سالي است كه با ثانيه ها مي گرديم ،‌همنشينان سكوت و شبحي دم سرديم ، ما به بن بست رسيده ايم ولي باكي نيست . دير سالي است كه با كوچه و شب همديرديم ، زخم هايي كه به سر شانه هاي ما تكيه زده اند جاي چنگي است رفيقانه كه خود پرورديم گر چه پر زخم و پر دردترينم اما باز با بال و پر حادثه پر مي گيرم !‌ پس بدرود اي غريبه چون حالا كه اين روزهاي سرد به پايان نمي رسند با دستهاي مرگ هماهنگ مي شويم . اي كه نشستي اون بالا بشنو اين حرف آخر را . من به اين تقدير محتوم گردن مي نهم و فرمان ظالمانه سرنوشت را اجابت مي نمايم و به بهشتي كه در وسعت انديشه ام و در بيشه زار قلب خاموشم ساخته و پر داخته بودم پشت مي كنم و به استقبال ظلمت و حرمان مي روم و در شراره هاي عشق او ذوب مي گردم و فنا مي شوم . اما از تو خالق اين اسارتگاه مي خواهم او را نيك بخت و سعادتمند گرداني زيرا من مراد از دنيا گرفتم و نه از عافيت.

مختصر اما مفيد

2nyayekhab — Sat, 14 Jun 2008 18:59:18 GMT

من مي توانم!

اگر فكر مي كنيد كه خسته و مانده ايد ، خسته و مانده هستيد.

اگر فكر مي كنيد جرات مواجه شدن و مبارزه كردن نداريد ، جراتش را نداريد.

اگر دوست داريد پيروز شويد ، ولي فكر مي كنيد كه نمي تواند ، به طور حتم پيروز نخواهيد شد.

اگر فكر مي كنيد شكست خورده ايد از همين الان شكست خورده ايد.

نقطه شروع موفقيت، آرزوهايي است كه شخص در سر دارد:

و همه اين ها به طرز فكر او بستگي دارد.

اگر فكر مي كنيد در مقام بالايي هستيد ، در مقام بالايي قرار داريد.

براي پيشرفت كردن و به درجات بالا رسيدن بايد فكرهاي بزرگي در سر داشته باشيد.

در ميدان نبرد زندگي ، دير يا زود ، هميشه كساني پيروز مي شوند كه فكر مي كنند مي توانند نه آن هايي كه قوي ترند يا سريع تر عمل مي كنند.

منبع: موفقیت

آخرین جرعه این جام

2nyayekhab — Wed, 14 May 2008 18:39:18 GMT

آخرين جرعه اين جام

همه مي پرسيدند:
چيست در زمزمه مبهم آب؟
چيست در همهمه دلكش برگ؟
چيست در بازي آن ابر سپيد،

روي اين آبي آرام بلند،

كه تو را مي برد اين گونه به ژرفاي خيال؟



چيست در خلوت خاموش كبوترها؟
چيست در كوشش بي حاصل موج؟
چيست در خنده جام؟
كه تو چندين ساعت،

مات و مبهوت به آن مي نگري!؟

نه به ابر،

نه به آب،

نه به برگ،

نه به اين آبي آرام بلند،
نه به اين خلوت خاموش كبوترها،

نه به اين آتش سوزنده كه لغزيده به جام،
من به اين جمله نمي انديشم.



من، مناجات درختان را، هنگام سحر،
رقص عطر گل يخ را با باد،
نفس پاك شقايق را در سينه كوه،

صحبت چلچله ها را با صبح،

نبض پاينده هستي را در گندم زار،
گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،

همه را مي شنوم،

مي بينم.

من به اين جمله نمي انديشم!



به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي،

تك و تنها به تو مي انديشم.

همه وقت

همه جا

من به هر حال كه باشم به تو مي انديشم.

تو بدان اين را ، تنها تو بدان!

تو بيا

تو بمان با من، ‌تنها تو بمان!



جاي مهتاب به تاريكي شب ها تو بتاب

من فداي تو ، به جاي همه گل ها تو بخند.

اينك اين من كه به پاي تو دراقتادم باز

ريسماني كن از آن موي دراز،

تو بگير،

تو ببند!



تو بخواه

پاسخ چلچله هل را، تو بگو!

قصه ابر هوا را، تو بخوان!

تو بمان با من ، تنها تو بمان

در دل ساغر هستي تو بجوش،

من همين يك نفس از جرعه جانم باقي ست،

آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش!

فریدون مشیری

من برنده ام

2nyayekhab — Wed, 23 Apr 2008 09:34:50 GMT

من برنده ام !

من برنده ام ؛ چون زيبايي را مي بينم و وقتي به زندگي ، زيبا نگريستم ، آن گاه زيبا خواهد شد .

من برنده ام ؛ چون مي دانم اگر به معجزه اعتقاد و ايمان داشته باشم ، برايم اتفاق خواهد افتاد .

من برنده ام ؛ چون مي دانم هر اقدام بزرگ ابتدا محال به نظر مي رسد ، پس تمام تلاشم را به كار مي گيريم تا محال را ، به ممكن تبديل سازم .

من برنده ام ؛ چون ذهنم را آنگونه ساخته ام كه جهنم را برايم به بهشت تبديل كند ، نهآنكه بهشت را به جهنم !

من برنده ام ؛ چون در انتهاي فعاليت روزانه ، ساعاتي را با خود خلوت مي كنم و با تكيه بر صداقت بي رحمانه با خود ، عملكرد روزم را به دقت ارزيابي مي كنم .

من برنده ام ؛ چون نقشه زندگي خود را چنان شفاف رسم كرده ام كه تنها راه باقي مانده ، ساختن آن است .

من برنده ام ؛ چون هم نااميدي را مي شناسم هم صبر و حوصله را و البته خوب مي دانم كه صبر و حوصله شكل ديگري از نااميدي است كه انسان بهتر مي تواند آن را تحمل كند

من برنده ام ؛ چون براي رسيدن به سرزمين اهدافم اولين قدم را برداشته ام . قدم اول يعني تصميم .

من برنده ام ؛ چون مي دانم مشكلات مانند صخره هايي هستند كه در مسير رود وجود دارند. اگر صخره نبود ، رود هيچ آوازي سر نمي داد .

منبع : موفقيت

2nyayekhab — Tue, 18 Mar 2008 10:42:18 GMT

سلام :

سال نو همه مبارک .

سال خوبی داشته باشین.

پله های پیشرفت و ترقی رو تند تند بالا برین.

امیدوارم تو سال جدید همه به هرچی که دلشون می خواد برسن.

امین

دکتر شریعتی

2nyayekhab — Tue, 12 Feb 2008 16:45:18 GMT

وقتي...

وقتي كه ديگر نبود

من به بودنش نيازمند شدم.

وقتي كه ديگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم.

وقتي او تمام كرد

من شروع كردم.

وقتي او تمام شد من آغاز شدم.

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگي كردن است،

مثل تنها مردن !

آتش و دريا

من با عشق آشنا شدم

و چه كسي اين چنين آشنا شده است؟...

هنگامي دستم را دراز كردم كه دستي نبود.

هنگامي لب به زمزمه گشودم،

كه مخاطبي نداشتم.

و هنگامي تشنه آتش شدم،

كه در برابرم دريا بود و دريا و دريا...!

فاصله

آه ! كه چقدر فاصله ما دور است.

فكر مي كنم كه هيچ وقت نرسي

و من در كنار اين دنيا تنها بمانم

و تو هميشه منظره من باشي

و در پيش چشم هاي من،

در سينه چشم انداز من،

قبله‌ي نگاه من

و هيچ وقت نه در كنار چشم هاي من،

هيچ وقت!

در اين زاويه همواره تنها خواهم بود بي تو

تو را خواهم ديد

و آن گاه چه بگويم

به يك نابينا، يك بيگانه، يك دور دست

كه چه‌ها مي بينم؟

مهرباني

مهرباني جاده اي ايست

كه هر چه پيش تر روند، خطرناك تر مي گردد.

نمي توان بازگشت....

اما لحظه اي بايد درنگ كرد

و شايد چند گامي بر بيراهه رفت.

مدتي است بر جاده هموار مي رانيم..

حرف هاي نزديك دارند فرا مي رسند،

خطرناك است!

پنج سکانس

2nyayekhab — Fri, 08 Feb 2008 15:31:05 GMT

پنج سكانس

سكانس اول ( دلم هواي طرح نوشتن كرده ! )

دارد باران مي بارد و شعر سرازير مي شود از آسمان . خدا هم شاعري را دوست دارد!

سكانس دوم ( سلام ! )

از اين اتفاق زيبا و فوق‌العاده، كه در سكانس دوم به تو سلام كردم ، تعجب كردي ؟ راستش را بخواهي باراني كه طعم پاييز دارد، ديگر برايم حواس نمي گذارد. باران يعني ... ! فكر مي كني باران يعني چه ؟ خوب فكر كن ! سكانس آخر برايت مي گويم .

سكانس سوم ( لطفا كمي به رفتارهاي اخير من توجه كن ! لطفا ! )

يك موضوعي براي من خيلي جالب است . اين كه وقتي من بهانه مي گيرم ، غرغر مي كنم ، عصباني مي شوم ، بداخلاقي مي كنم – البته اعتراف مي كنم كه بيشتر مواقع اين جوري هستم ! مي بيني چه قدر صداقت دارم ؟! لطفا صداقت من فراموشت نشود – تو سريع واكنش نشان مي دهي و بعد از چندين و چند ماه باز هم رفتارهايم را به من گوش زد مي كني . اما نمي دانم چرا رفتارهاي اين روزهايم را به رويم نمي آوري. راستي ! اصلا متوجه برخوردهاي جديدم شده اي ؟ ببين چقدر آرام و صبور شده ام ؟ چه قدر در سكوت سفر مي كنم ؟ لطفا در اين روزهاي برگ ريز باراني ، به من كمي توجه كن ( براي كمي توجه كردن كه وقت داري ؟!) .

سكانس چهارم ( اين سكانس ، تجزيه و تحليل نام دارد )

يك پيشنهاد خوب برايت دارم . قبل از اينكه بگويم از نظر من باران يعني چه !، به پيشنهادم توجه كن لطفا . چند دقيقه وقت بگذار ( باور كن ارزش وقت گذاشتن دارد ) و گذشته و اكنون مرا با هم مقايسه كن ... فكر مي كني دليل صبوري هاي غير قابل باور اين روزهاي من چيست ؟! از جوابي كه پيدا مي كني، متشكرم !

سكانس پنجم ( وقتي با تو حرف مي زنم ، بي اراده شاعر مي شوم !)

دارد باران مي بارد و ... باران يعني .. من دوستت دارم !!!

منبع : موفقیت

وقتی

2nyayekhab — Mon, 10 Dec 2007 17:10:18 GMT

وقتي...

وقتي كه ديگر نبود

من به بودنش نيازمند شدم.

وقتي كه ديگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتي كه ديگر نمي توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم.

وقتي او تمام كرد

من شروع كردم.

وقتي او تمام شد من آغاز شدم.

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگي كردن است،

مثل تنها مردن

دکتر شریعتی!

2nyayekhab — Wed, 29 Aug 2007 16:54:07 GMT

يادمان باشد

غالبا دوستي ها از يك سلام ساده و بي ريا آغز مي شود و گاهي اوقات اين دوستي بسيار عميق مي شود. اما بايد براي تداوم دوستي ها به نكاتي مهم توجه كنيم. پس يادمان باشد كه :
الفباي دوستي صداقت است. اگر صداقت را از واژه دوستي بگيريد چيزي از آن باقي نمي ماند پس با دوست خود صادق باشيد.
در دوستي، حسادت جايي ندارد.دوستان واقعي از پيشضرفت يكديگر خوشحال مي شوند و به يكديگر حسادت نمي كنند.
در يك رابطه دوستي بايد علايق مشترك وجود داشته باشد. و هرچه ميزان علايق مشترك بيشتر باشد، دوستي هاي عميق تري ايجاد مي شود.
در دوستي بايد تناسب فرهنگي، معنوي و مادي رعايت شود.
در شادي ها همه دوست شما هستند،اما اگر در وضعيت بدي قرار گرفتيد و باز هم كسي از شما ياد كرد، بدانيد كه او دوست واقعي است.
دوستي نبايد مصلحتي باشد. اگر قرار است با كسي دوست باشيم و او را دوست داشته باشيم ، فقط بايد به خاطر خودش باشد.
دوستي ها بايد مانند ابزاري باشند كه انسان را باه تكامل برسانند.
دوستي واقعي بايد چشم و دلش پاك باشد تا در كنار او احساس راحتي كنيم.
بايد در جايي كه توان داريم كه به دوستمان كمك كنيم.
در بين دوستان واقعي پناهان كاري وجود ندارد البته اين به معناي تجاوز به حريم خصوصي يكديكر نيست، اما دوستان واقعي چيزهايي را كه به هر دو مربوط مي شود هيچ گااه از يكديگر پنهان نمي كنند.
يكي ديگر از رموز دوستي، راز نگهداري وي است. يك دوست واقعي به درد دل دوستش با حوصله گوش مي دهد و هرگز حاضر به فاش كردن اسرار او نيست.
دوستان واقعي با شادي يكديگر شاد و با ناراحتي يكديگر اشك مي ريزند.
دوست خوب دروغگو و متظاهر نيست . تا زماني كه رو به روي مان قرار گرفته از ما تعريف كند، و همين كه مقابل رقيب رسيد آن چه ناسزا است نثارمان كند.
پيدا كردن يك دوست واقعي و خوب كار دشواري است و نگه داشتن چنين دوستي به مراتب دشوارتر.

منبع: موفقيت